Ağrıdan Qaçma — Ağrı Səni Adam Edir

Bir gün oturub öz-özümə belə bir sual verdim: “Məni bu gün olduğum adama çevirən nədir — rahat günlərim, yoxsa canımı yandıran anlar?” Və cavab utandıracaq dərəcədə aydın idi: məni adam edən hər şey ağrıdan gəlib. Mənim xasiyyətimi, düşüncəmi, sərtliyimi, özümə münasibətimi formalaşdıran, daim qaçdığım, amma hər dəfə geri dönüb məni tuta bilən o ağrılar olub.

Bizim içimizdə uşaq kimi davranan bir tərəf var: ağrı görəndə gizlənir, çətinlik görəndə qaçır, məsuliyyət görəndə uzanıb yuxuya getmək istəyir. Həyat isə çox sadə işləyir: ağrıdan qaçdığın qədər zəifləyirsən, ağrının üstünə getdiyin qədər adam olursan.

Rahatlıq — səni öldürən yumşaq zəhərdir

Hamının beynində bir yalan var: “Rahat yaşasam xoşbəxt olaram.” Xeyr, rahat yaşadıqca çürüyürsən. Çünki rahatlığın içində sən heç nə sübut etmirsən — nə özünə, nə həyata, nə də çevrəndəki insanlara. Orada nə sərhədini zorlayırsan, nə qorxunu qırırsan, nə iradəni böyüdürsən. Sən sadəcə günləri “keçirirsən”.

Rahatlıq insanı “yumşaq, zərif, kövrək” edir. İlk problem çıxanda dağılmağa hazır vəziyyətə salır. Bir az təzyiq, bir az stress, bir az məsuliyyət — vəssalam, psixologiyan alt-üst olur.

Bu gün özündən soruş: “Mənim həyatımda məni həqiqətən böyüdən nə olub — istirahət, yoxsa döyüş?”

Ağrı — həyatın səninlə danışma üsuludur

Ağrı təsadüfi deyil. Ağrı mesajdır. Həyat səninlə rahat gündə yox, əsasən sancanda danışır.

• Uğursuzluq ağrısı — sənə deyir ki, “hazırlığın yetərli deyil”.
• Rədd edilmə ağrısı — deyir ki, “öz dəyərini başqasının qəbulundan asılı qoymusan”.
• Pul çatışmazlığı ağrısı — “bilik, bacarıq və dəyər istehsal etmirsən” deyə bağırır.
• Tənhalıq ağrısı — səni öz içini düzəltməyə məcbur edir.

Biz isə əvəzinə nə edirik? Ağrı gələn kimi dərman kimi qaçış yolları axtarırıq:

• Sosial şəbəkə — reallıqdan qaçmaq üçün.
• Boş söhbət — beynini susdurmaq üçün.
• Serial, oyun, əyləncə — ağrının səsini bastırmaq üçün.

Ağrı sənin müəllimindir, sən isə müəllim gəldikcə sinifdən qaçırsan.

“Ağrı: həyatın səninlə dediyi — ‘Burda zəifsən. Burda böyüməlisən.’ cümləsidir.”

“Niyə mən?” yox, “Bu ağrı məni nəyə çevirəcək?”

Zəif insanın refleksi budur: “Niyə məhz mənə belə oldu?” Güclü insanın refleksi isə belədir: “Bu hadisə məni nəyə çevirə bilər?”

Eyni hadisə iki insanı tam fərqli hala sala bilər:

• Biri çökür, “mən bədbəxtəm” deyir.
• O biri sərtləşir, “artıq əvvəlki mən olmayacam” deyir.

Həyatın göndərdiyi ağrını şikayətə yox, materiala çevirməyi öyrənməlisən. Ağrı özlüyündə qarantı deyil. Səni böyüdən ağrının özündən çox, ağrıya verdiyin reaksiyadır.

Ağrıdan qaçdıqca özünə hörmətini itirirsən

Bir həqiqəti açıq deyim: sən ağrıdan qaçdığın hər dəfə, içində bir şey ölür — özünə hörmətin.

Əgər hər dəfə çətin tapşırıq görəndə ertələyirsənsə, məsuliyyət görəndə başqasının boynuna atırsansa, konflikt görəndə susub udqunursansa, başqasının haqsızlığı qarşısında qorxudan lal olursansa — hər dəfə beyninə belə bir mesaj göndərirsən:

“Mən zəifəm. Mən qorxuram. Mən özümü müdafiə edə bilmirəm.”

Və bir müddət sonra sən artıq öz gözündə güclü adam deyilsən. Motivasiya videoları da, şirin sözlər də bu hissi ört-basdır edə bilər, amma içindəki səs susmur: “Sən qaçırsan.”

Ağrını Seçmək — Sərt Amma Azad Edən Yoldur

Həyatda iki ağrı vardır:

• İntizam ağrısı — məşqə getmək, öyrənmək, işləmək, məsuliyyət daşımaq.
• Peşmanlıq ağrısı — etmədiyin şeylər üçün, itirdiyin illər üçün.

İkisini də tamamilə silmək mümkün deyil. Sadəcə seçim var: ya bu gün intizamın ağrısını çəkirsən, ya sabah peşmanlığın ağrısını.

Mən özümə dedim: “Onsuz da ağrı olacaqsa, qoy mən seçdiyim ağrı olsun.” Əvəzinə:

• İdmanın ağrısını seçdim — xəstəliklərin ağrısındansa.
• Çox işləməyin ağrısını seçdim — kasıblığın, borcun ağrısındansa.
• Həqiqəti deməyin ağrısını seçdim — içimi yeyən susmağın ağrısındansa.

Həqiqi azadlıq budur: öz ağrını özün seçmək.

Ağrı ilə münasibətini dəyişmək üçün 4 addım

1. Adını düz qoy: bu “cəzə” deyil, “təlim”dir

İlk addım — ağrını cəza kimi yox, təlim kimi görməkdir. Özündən soruş: “Bu mənə nəyi öyrədir?”

2. Qaçma instinktini yoxla

Ağrı gələn kimi avtomatik qaçırsan. Bunu tut. Özünü yaxala. Nə vaxt çətin işin qarşısından yayınmaq istəsən, özünə de: “Hazırda zəif tərəfim danışır. Mən isə onu dinləməyəcəm.”

3. Kiçik, amma şüurlu ağrı dozaları əlavə et

Birdən-birə həyatı alt-üst etmək lazım deyil. Kiçik ağrı tapşırıqları əlavə et:

• Rahat kresloda əyləşmək yerinə, düz otur.
• Lift əvəzinə pilləkənlə qalx.
• Telefonu kənara qoyub 30 dəqiqə tam fokusla işləyirəm de.

Bu xırda şeylər səni “qaçma” rejimindən “qarşıla” rejiminə keçirir.

4. Ağrını hekayəyə çevir

Həyatındakı ən ağrılı xatirələrə bax. İndiki ağılla onlara yenidən ad qoy:

• “Məni sındıran gün” yox — “məni sərtləşdirən gün”.
• “Məni tək qoydular” yox — “özümü tanımağa məcbur edən dövr”.
• “Məni aldatdılar” yox — “sadə olmamağı öyrəndiyim dərs”.

Hekayəni dəyişmədən, hekayəyə baxışını dəyiş. Ağrı sənin düşmənin deyil, sənin ən sərt müəllimindir.

Ağrıdan qaçan — böyüməni də təxirə salır

Hər dəfə “sonra edərəm” dediyin iş, əslində öz böyüməni sonraya qoyduğun andır. Hər dəfə “istəmirəm” deyib qaçdığın məsuliyyət, öz gələcək gücündən imtina etdiyin andır.

Sarsılmaz insan olmaq istəyirsənsə, bu cümləni bir dəfəlik beyninə yaz: “Rahatlıq mənim düşmənimdir, ağrı isə müttəfiqim.”

Ağrı səni sındırmaq üçün yox, səni əvvəlki versiyandan qoparıb yeni səviyyəyə atmaq üçün gəlir. Sən qaçdıqca, öz köhnə versiyana yapışırsan. Qaçmağı dayandıranda isə artıq transformasiya başlayır.

Son söz: Ağrıdan qorxma — boş keçən illərdən qorx

Sonda seçim çox sadədir:

1. Bu gün ağrıdan qaçırsan, sabah peşmanlığın içində yanırsan.
2. Bu gün şüurlu ağrını qəbul edirsən, sabah güclü və sakit durursan.

Mən özümə belə dedim: “Ağrıdan yox, boş keçən illərdən qorx.”

Çünki ağrı səni adam edir. Rahatlıq isə səni diri-diri paslandırır.

Əgər bu məqaləni oxuyub sadəcə bağlayacaqsansa, heç nə dəyişməyəcək. Amma bu gündən etibarən həyatındakı ağrılara tərif qoyub, onların üstünə getməyə başlasan — orada artıq yeni “sən” doğulur.